دیگه روزای آخره. دوران کارشناسی هم با تموم فراز و نشیب هاش، دقدقه هاش، خوبی ها و بدیهاش تموم شد. حالا دیگه جدی جدی می‏تونن صدات کنن آقا مهندس!!! یک مهندس نه چندان صفر کیلومتر.

امروز با یک دوست عزیزی صحبت می کردم. ایشون به من گفتند که در طول این ۵ سال کم کاری کردی. از فرصت ها به خوبی استفاده نکردی. چرا انگیزه نداشتی؟؟؟...

پیش خودم فقط فکر کرد. ۵ سال درس می خونی، همراه درست با هر مشقتی می‏شه کار می کنی، جالبه که وقتی از دانشگاه میای بیرون، با ۴ سال سابقه کار، هنوز فکر می‏کنی که چیزی بلد نیستی، هنوز فکر می‏کنی صفرکیلومتری. هنوز فکر می‏کنی که نه درس خوندی، نه کار کردی، به هیچ کدوم نرسیدی. معدلت که پایینه و کاره‏ای هم که نیستی!!! شاید واقعاً کم کاری کردی...

واقعاً مشکل از کجاست؟ چرا این اتفاق، این احساس واسه خیلی از دوستانی که از دانشگاه میا بیرون هر روز تکرار می‏شه؟ لیسانس می‏گیری و حس می‏کنی هنوز یک چیزی کمه. شاید همین علته که آمار متقاضیان فوق لیسانس اینقدر زیاد شده!!! چرا انگیزه ها از بین رفته؟ چرا و چرا و هزار چرای دیگه.

بگذریم. شاید واقعاً ما کم کاری می کنیم.

از امروز دوباره نوشتن رو از سر می‏گیرم. با سیستم های ناب که نزدیک به ۲ سال در موردشون تحقیق کردم می‏نویسم. آخرین نوشته های من در مورد سیستم های ناب بر می گرده به سال اول دانشگاه و وبلاگ مهندس مهدی.

شاد و سربلند باشید